سلام
فراخوانی به دستم رسید و در جهت اطلاع رسانی تصمیم گرفتم آن را به پیشگاه شما عرضه کنم :
فراخوان ملی
جهت بازدید از مرکز اسناد نهضت جنگل در خانه ی زنده یاد
میرزا کوچک خان جنگلی (رشت)
نه!
کاری به کار عشق ندارم!
من هیچ چیز و هیچ کسی را
دیگر
در این زمانه دوست ندارم
انگار
این روزگار چشم ندارد من و تو را
یک روز
خوشحال و بی ملال ببیند
زیرا هر چیز و هر کسی را
که دوستر بداری
حتی اگر یک نخ سیگار
یا زهر مار باشد
از تو دریغ می کند...
پس
من با همه ی وجودم
خود را زدم به مردن
تا روزگار ، دیگر
کاری به من نداشته باشد
این شعر تازه را هم
ناگفته می گذارم ...
تا روزگار بو نبرد ...
گفتم که
کاری به کار عشق ندارم!
بله . با تمام وجود خودش را به مردن زد . و از خاطره ی کسانی که دوستش دارند پاک نخواهد شد . بله شاعر به همین راحتی خود را به مرگ می زند تا دمی در آسایش و دور از هیاهو بپیوندد به چیزهایی که دوسترشان دارد . و لی او نمرده فقط خسته است و خوابش برده . فقط همین :
این روزها که می گذرد
شادم
این روزها که می گذرد
شادم
که می گذرد
این روزها
شادم که می گذرد...
ساعت نه و سه دقیقه صبح بود که یکی از دوستان به من خبر داد :
"درگذشت دکتر قیصر امین پور را تسلیت عرض می کنم " و تنها عکس العمل من حیرانی بود و بس . نه کم نه بیش . مردی که ما را سال ها به زیباترین لحظه هایش مهمان نموده بود و انگار یادمان رفته بود که مهمانی روزی تمام خواهد شد . حسرتش ماند برای من و امثال من که سعادت نداشتیم او را و چین و چروک خستگی اش را لمس کنیم . و به قول خودش :
"ناگهان چه زود دیر می شود"
حق با توست شاعر حق با توست بگو فقط بگو :
من
سال های سال مردم
تا این که یک دم زندگی کردم
تو می توانی
یک ذره
یک مثقال
مثل من بمیری؟
نمی دانم شاعر نمی دانم چه باید گفت . تو تویی و من خودم و این راه طولانی مسافتش تویی و من . من می روم که خودم باشم و دل خوشی ام این است که بخوانم تو را شاید که گل ها همه آفتاب گردان شوند . شاید دستور زبان عشق را بفهمم .
ای فرصت نسیم برای وزندگی
پروانه ی پرنده برای پرندگی
ای اهتزاز روح به بوی نسیم دوست
امکان دل برای تکان و تپندگی
لیلایی تو را همه مجنون کوه و دشت:
باد دوندگی و غزال رمندگی
در بند خویش بودن معنای عشق نیست
چونانکه زنده بودن معنای زندگی
غرق عرق ز دست دل سرکش خودم
شرمندگی است پیش تو اظهار بندگی
شرمنده ام شاعر و تقدیم به تو :
شاد باش شاعر
شادِ شاد
نیمی را باخودت ببر و
نیم دیگر را
همین جا منتظرم
یا تو از خواب بیدار می شوی
یا ....
تقدیم به روح مهربان قیصر امین پور
"محمد فرخ طلب"
نه!
کاری به کار عشق ندارم!
من هیچ چیز و هیچ کسی را
دیگر
در این زمانه دوست ندارم
انگار
این روزگار چشم ندارد من و تو را
یک روز
خوشحال و بی ملال ببیند
زیرا هر چیز و هر کسی را
که دوستر بداری
حتی اگر یک نخ سیگار
یا زهر مار باشد
از تو دریغ می کند...
پس
من با همه ی وجودم
خود را زدم به مردن
تا روزگار ، دیگر
کاری به من نداشته باشد
این شعر تازه را هم
ناگفته می گذارم ...
تا روزگار بو نبرد ...
گفتم که
کاری به کار عشق ندارم!
بله . با تمام وجود خودش را به مردن زد . و از خاطره ی کسانی که دوستش دارند پاک نخواهد شد . بله شاعر به همین راحتی خود را به مرگ می زند تا دمی در آسایش و دور از هیاهو بپیوندد به چیزهایی که دوسترشان دارد . و لی او نمرده فقط خسته است و خوابش برده . فقط همین :
این روزها که می گذرد
شادم
این روزها که می گذرد
شادم
که می گذرد
این روزها
شادم که می گذرد...
ساعت نه و سه دقیقه صبح بود که یکی از دوستان به من خبر داد :
"درگذشت دکتر قیصر امین پور را تسلیت عرض می کنم " و تنها عکس العمل من حیرانی بود و بس . نه کم نه بیش . مردی که ما را سال ها به زیباترین لحظه هایش مهمان نموده بود و انگار یادمان رفته بود که مهمانی روزی تمام خواهد شد . حسرتش ماند برای من و امثال من که سعادت نداشتیم او را و چین و چروک خستگی اش را لمس کنیم . و به قول خودش :
"ناگهان چه زود دیر می شود"
حق با توست شاعر حق با توست بگو فقط بگو :
من
سال های سال مردم
تا این که یک دم زندگی کردم
تو می توانی
یک ذره
یک مثقال
مثل من بمیری؟
نمی دانم شاعر نمی دانم چه باید گفت . تو تویی و من خودم و این راه طولانی مسافتش تویی و من . من می روم که خودم باشم و دل خوشی ام این است که بخوانم تو را شاید که گل ها همه آفتاب گردان شوند . شاید دستور زبان عشق را بفهمم .
ای فرصت نسیم برای وزندگی
پروانه ی پرنده برای پرندگی
ای اهتزاز روح به بوی نسیم دوست
امکان دل برای تکان و تپندگی
لیلایی تو را همه مجنون کوه و دشت:
باد دوندگی و غزال رمندگی
در بند خویش بودن معنای عشق نیست
چونانکه زنده بودن معنای زندگی
غرق عرق ز دست دل سرکش خودم
شرمندگی است پیش تو اظهار بندگی
شرمنده ام شاعر و تقدیم به تو :
شاد باش شاعر
شادِ شاد
نیمی را باخودت ببر و
نیم دیگر را
همین جا منتظرم
یا تو از خواب بیدار می شوی
یا ....
تقدیم به روح مهربان قیصر امین پور
"محمد فرخ طلب"
تا دل نظر به خال تو افکند شد اسیر
مسکین خبر نداشت که این دانه دام بود
(کلیم کاشانی)
دنیای عجیبی است و هر کس به فراخور وسعت دنیایش با آن برخورد می کند . این لحظه ها هستند که اتفاق ها را مشخص می کنند یا بالعکس ؟ پاسخ دادن به این سوال مهم نیست (که اگر در صدد پاسخ دادن باشیم همان ماجرای معروف مرغ و تخم مرغ خواهد شد!!!!) مهم این است که پی ببریم در زندگی با چه ظرائف و پیچیدگی هایی رو به رو هستیم . یکی از لحظه های خوب من این است که هر کجا و هر زمان بچه ای را اگر ببینم با او کمی حرف می زنم و اگر مشتاق بشوم اسمش را می پرسم . چند وقت پیش یک اتفاق عجیب برایم افتاد که سخت مرا به فکر فرو برد . چند روز پیش وقتی که داشتم از کوچه رد می شدم چند تا از بچه های کوچه داشتند بازی می کردند که من به جز یک بچه ی 6-5 ساله همه ی آن ها را میشناختم بر طبق عادت معمول در یک لحظه ی مناسب که از بازی خارج شد ، به او نزدیک شدم و اسمش را پرسیدم . بلافاصله یک سیلی بسیار آب دار به گوش مبارک مان نواخت . خنده ی کودکانه ای کرد و گفت : اینه !!!! . من هم شوکه شده بودم و هم خیلی خنده ام گرفته بود . و به تعجبم اضافه شد وقتی گفت : ((آقای اسمت چیه ، لطفاً از بازی ما برو بیرون .)) گاهی اوقات در زندگی اطمینان و شناختمان نسبت به بعضی امور کافی نیست و اشتباه می کنیم . باید بدانیم که در هر بازی نمی توان وارد شد و اگر وارد شدیم و اضافی بودیم حتماً سیلی گوش نوازی خواهیم خورد . همین لحظه های کوچک است که عیار آدم ها را بالا می برد (البته در این جا سیلی شنوایی مان را پایین آورد )
و یک توصیه : هرگز به سمت دنیا خم نشوید چون سیلی یک بچه ی 6-5 ساله با آن سیلی که دنیا به گوش تان خواهد زد بسیار متفاوت است !!!!!
پرم از تو
گاهی که حادثه ها
سطرهای پیشانی ام را به جلو می برند
جا می مانم از خیال با کسی بودن
"امروز هم مطابق معمول خسته ام" ۱
پایت را روی پایت بینداز و محض خنده هم که شده
به این سطرها نگاهی کن
اما
بگذار حرفی برای گفتن بماند ...
۱. مصراع یکی از غزل های خودم
کوچه ها را یک نفر هر روز جارو می زند
